‘Klimaatonderzoekers lijden aan tunnelvisie’

[Update: Neven verwijst in een van zijn commentaren naar een update van deze grafiek. Die grafiek volgt hieronder:

[Eind update]

Op de NOS.nl homepage vandaag een interview met mij in verband met de expeditie naar Spitsbergen. De kop luidt: ‘Klimaatonderzoekers lijden aan tunnelvisie’. Heleen Ekker van de NOS benaderde mij twee weken geleden voor een achtergrondgesprek, samen met Martijn Bink van de NOS, die enkele dagen later mee zou gaan met de grote onderzoeksexpeditie naar Spitsbergen.

Het idee dat er sprake is van tunnelvisie in de klimaatwetenschap werk ik verder uit in het boek Hoezo 5 voor 12? waaraan ik momenteel werk. Er is zeker sprake van een soort obsessie voor CO2 en die remt in mijn optiek de vooruitgang van de klimaatwetenschap. Door de afvlakking van de mondiale temperatuur rond 2000 is er wel een verbetering gekomen omdat onderzoekers wel moesten erkennen dat op een termijn van tien tot vijftien jaar de invloed van natuurlijke of interne variabiliteit ook behoorlijk groot kan zijn.

We weten dat de variabiliteit rond de Noordpool erg groot is, zoals de grafiek hierboven laat zien. Deze reeks is samengesteld uit verschillende meetstations zoals beschreven in dit artikel. Er is sprake van opwarming op Spitsbergen, maar er zijn ook gigantische fluctuaties te zien, zoals een winteropwarming van 12 graden in slechts vijf jaar (!) tussen 1917 en 1922. Het artikel zegt hierover:

A prominent feature of the homogenised Svalbard temperature record is a marked warming 1917–1922, which changed MAAT at sea level from about −12.2°C to −4.9°C. However, it is not known if the low starting temperature in the record (Figure 1) is typical for Little Ice Age conditions in Svalbard, or if it only represents the culmination of a decal-scale cold period in the transition to warmer conditions following the Little Ice Age. Comparisons with early records from northern Norway (e.g., Alta Airport, 70.0°N 23.4°E, 1880–1939; Vardø, 70.37°N 31.10°E, 1840–2010; Mehaven-Sletnes, 71.9°N 27.8°E, 1899–1940) suggest that this might well be the case. Judging from these stations, Svalbard MAAT in the decade leading up to 1912 presumably was 1 to 3°C above what was recorded between 1912 and 1917. If so, the linear trend of 0.23°C per decade calculated for the 1912–2010 Svalbard MAAT record indicates an unrealistic high overall temperature increase rate for the past century. If one instead calculates the trend between the two temperature peaks in 1938 and 2006, the linear decadal trend is 0.14°C only. Clearly it is precarious to calculate an overall trend from a low to a peak value.

Verderop in het artikel laten de onderzoekers de correlatie zien met de Atlantic Multidecadal Oscillation (AMO):

Mijn boodschap aan Martijn Bink was om die invloed van natuurlijke variabiliteit goed in het achterhoofd te houden. Er was van 1938 tot 1990 sprake van ‘afkoeling’ op Spitsbergen en daarna weer opwarming. Welke rol CO2 speelt in dit geheel is nog verre van duidelijk. Op de website van de expeditie, sees.nl, heb ik het woord CO2 niet kunnen vinden. Maar in media-optredens spreken de initiatiefnemers wel vaak over ‘de snelle verandering in het gebied’. Stilzwijgend gaan ze ervan uit dat die tegenwoordig vrijwel volledig door CO2 veroorzaakt worden. Dat is voorbarig.

Share

Is the AMO the explanation for the 1940-1970 temperature standstill?

During the past week we have had interesting discussions on this blog about a new paper that tries to filter the AMO signal out of the global temperature series. Several commenters thought that the paper contained serious flaws. Among them was Guido van der Werf, who is a scientist working at the Free University in Amsterdam. His research mainly focuses on forest fires and the effects they have on the carbon cycle. Guido is a friend and I greatly appreciate his efforts to replicate the results of the Zhou/Tung paper. He presents his finding in this guest post.

Guest post by Guido van der Werf

In a recent post Marcel Crok highlighted a new paper by Jiansong Zhou and Ka-Kit Tung in the Journal of the Atmospheric Sciences which halved recent anthropogenic warming and indicated no acceleration of anthropogenic warming over the past 100 years. If true, this is obviously a very important finding. The paper followed on two other papers by Lean and Rind (2008) and Foster and Rahmstorf (2011) aiming to disentangle anthropogenic and natural influences seen in the instrumental temperature record. Three different datasets of temperature are shown below.

Lees verder…

Share

New paper cuts recent anthropogenic warming trend in half

An interesting new paper (behind paywall) has been accepted for publication in the Journal of the Atmospheric Sciences. The paper by Jiansong Zhou and Ka-Kit Tung of the University of Washington, Seattle is titled “Deducing Multi-decadal Anthropogenic Global Warming Trends Using Multiple Regression Analysis”. This paper will add fuel to the recent discussions about the nature of the global warming trend and whether it recently has stabilized or not. The authors by the way conclude it has not. Their main conclusions however is:

When the AMO is included, in addition to the other explanatory variables such as ENSO, volcano and solar influences commonly included in the multiple linear regression analysis, the recent 50-year and 32-year anthropogenic warming trends are reduced by a factor of at least two. There is no statistical evidence of a recent slow-down of global warming, nor is there evidence of accelerated warming since the mid-20th century.

Lees verder…

Share

Agenda

Loading...

Donate to support investigative journalism on global warming

My blog list