Climategate 3.0

Diverse blogs melden dat Mr FOIA, de hacker, die de climategate-e-mails in 2009 verspreidde, het wachtwoord heeft vrijgegeven naar het resterende deel van de e-mails waarover hij beschikte. Dat bestand met maar liefst 220.000 e-mails was ten tijde van climategate 2.0 (eind 2011) al online gezet, maar beschermd met een wachtwoord. Tom Nelson berichtte als eerste dat hij een e-mail van Mr FOIA had ontvangen. Ook Anthony Watts en ik neem aan Steve McIntyre hebben het wachtwoord ontvangen. De hacker vraagt de ontvangers van zijn e-mail om het wachtwoord niet online te zetten. Tot nu toe is dat ook niet gebeurd.

De brief zelf is interessant. FOIA geeft aan op eigen houtje te hebben gehandeld en geen Brit of Amerikaan te zijn. Ongetwijfeld zullen de Steven Moshers van deze wereld de stijl grondig bestuderen in de hoop de identiteit van de man te achterhalen. Geen complot, geen Big Oil.

That’s right; no conspiracy, no paid hackers, no Big Oil.  The Republicans didn’t plot this.  USA politics is alien to me, neither am I from the UK.  There is life outside the Anglo-American sphere.

Gewoon iemand die zich zorgen maakte over de staat van het klimaatonderzoek en de impact ervan op de wereldpolitiek:

If someone is still wondering why anyone would take these risks, or sees only a breach of privacy here, a few words…

The first glimpses I got behind the scenes did little to  garner my trust in the state of climate science — on the contrary.  I found myself in front of a choice that just might have a global impact.

Briefly put, when I had to balance the interests of my own safety, privacy\career of a few scientists, and the well-being of billions of people living in the coming several decades, the first two weren’t the decisive concern.

It was me or nobody, now or never.  Combination of several rather improbable prerequisites just wouldn’t occur again for anyone else in the foreseeable future.  The circus was about to arrive in Copenhagen.  Later on it could be too late.

Lees de hele brief hier.



Levensgevaarlijke actie van minister Kamp!

Hilarische strip vandaag in Trouw naar aanleiding van de klimaatsessie bij Kamp. Ik moet zeggen dat de cartoonist beter weet wat hoor en wederhoor inhoudt dan de redacteur die gisteren het stuk schreef.



Quiz: who wrote this and when?

Much is being written about the failure of Rio+20. A must read is this article by George Monbiot and the reaction of Reiner Grundmann at Klimazwiebel.

Today I was reading a slightly older piece that could have been written just after Rio. I couldn’t have said it better, so I just post a selection below. The question for today is who wrote it and when?

Although apparently important information may be amassed—and there is now a vast literature on climate science and endless analyses of emissions reduction policy proposals—an inappropriate framing of the problem can lead science, followed by policy, down a blind alley. In fact, the sheer volume of knowledge production can be self-reinforcing to the point that reassessment of the starting assumptions becomes almost impossible to contemplate. The investment has been too great to feel able to discard it; and there is no incentive to do so because unlike economic theory, where it is rational to walk away from sunk costs, in politics, these represent political capital.

Although the rational thing to do in the face of a bad investment is to cut your losses, get out, and try something different, there are many obstacles that may prevent this, ranging from administrative inconvenience, to psychological and emotional barriers. It is difficult to abandon profound investments not just of capital, but also of effort and conviction, or of reputation and status. Therefore, as well as it being administratively inconvenient, politicians and diplomats who have invested much personal effort and conviction in creating the Kyoto regime may simply find it psychologically and emotionally impossible to walk away from an entrenched community of understanding and action to which they feel that they belong and that belongs to them. Meeting inside the special bubble and breathing the rarefied air of international summitry reinforces both sorts of feelings.


Richard Tol: Klimaatcircus moest maar eens ophouden

NRC plaatste gisteren een interessant opiniestuk van Richard Tol over de klimaatonderhandelingen in Bonn. Tol is hoogleraar klimaateconomie aan de University of Sussex in Engeland. Hij gaf toestemming om zijn artikel hier door te plaatsen. Dit is overigens het origineel, het stuk in NRC was iets ingekort.


Klimaatcircus moest maar eens ophouden

De klimaatonderhandelingen moeten radicaal hervormd worden. Dat is niet gebeurd tijdens de klimaatconferentie in Bonn. Het belangrijkste onderwerp voor de onderhandelaars was de agenda van de volgende conferentie, en wie de voorzitter zal zijn. Er wordt gepraat over gepraat.

Het VN Raamverdrag over Klimaatverandering is nu 20 jaar oud. Het was aanvankelijk een groot succes. Zelden is een VN verdrag zo snel door zo veel landen aangenomen. Dat is niet zo verwonderlijk, want het Raamverdrag behelst weinig meer dan een belofte om te onderhandelen.

En onderhandelt is er de afgelopen 20 jaar. Hoewel het Raamverdrag een jaarlijkse klimaatconferentie instelde, werden er in 2011 maar liefst vier conferenties georganiseerd en nog 97 andere officiele bijeenkomsten in het kader van de klimaatonderhandelingen. Het hele circus was weer bij elkaar in Bonn van 14 tot 25 Mei. Vele landen hebben ambtenaren in dienst die weinig anders doen dan vergaderen over klimaatbeleid.

Ondanks de onderhandelwoede is er weinig bereikt. Kyoto was het hoogtepunt met afspraken over emissiedoelstellingen voor een beperkt aantal landen. Sommige landen, zoals de VS, hebben het Kyoto Protocol nooit geaccepteerd. Andere landen, zoals Canada, zijn weggelopen zodra de doelstelling bindend werd. Alleen Europa en Japan houden zich aan de afspraken die in Kyoto gemaakt zijn, en voornamelijk omdat de economie (en daarmee de uitstoot) zo langzaam gegroeid is.

Internationale klimaatonderhandelingen zijn moeilijk. De hele wereld profiteert van de Nederlandse uitstootbeperking, maar alleen Nederland draagt de kosten. Nederlandse emissies hebben een minieme invloed op het klimaat. Het is in ons zelfbelang om weinig tot niets te doen voor het klimaat. Laat anderen het probleem maar oplossen. Nederland wil natuurlijk wel wat doen als verplichting jegens de internationale gemeenschap, maar andere landen staan ook niet echt te trappelen om hun uitstoot te beperken.

Als ieder land zo redeneert dan wordt het klimaatprobleem dus nooit opgelost. De ervaring van de afgelopen 20 jaar leert dat veel landen inderdaad zo denken.

Lees verder…


Von Storch: ‘Stupid, politicized action by IPCC’

In email 0555 (February 2005) we see an exchange between Simon Tett of Met Office and Hans von Storch. Shortly before McIntyre’s and McKitrick’s (MM) GRL paper criticising the hockey stick had been published as had been my take on the whole affair in Natuurwetenschap & Techniek.

Tett has been asked by Defra to give an update about the literature in this area. He seems a bit desperate:


Defra do ask the impossible! Can you help me?

Are there other papers I should be aware of?  Hans/Chris are the statistical criticisms of Mackintyre and McKitrick OK?

Philip — do you have any thoughts? [Beyond that the paleo community cannot do stats!]

This is quite an admission. Von Storch then answers:


I think one should list three publications which have stirred some disucsions, namely ours, the one by Anders Moberg and colleagues and Steve Mcintyre’s  in GRL.

I would assign the following significance ot these articles (just among us, please):

— ours: methodical basis for hockey stick reconstruction is weak; discussion was unwisely limited by IPCC declaring MBH to be “true”. (Stupid, politicized action by IPCC, not MBH’s responsbilkity. 

IPCC did one more of these silly oversellings –  by showing the damage curve by Munich Re without proper caveat in the fig caption);

Von Storch then says MM are right: Lees verder…


Briffa about divergence: there is no reconstruction after 1960

I lost a lot of my emails when I left my job as editor of the magazine Natuurwetenschap & Techniek (NWT) in April 2008. One of the emails I was ‘missing’ was a reply of Keith Briffa to questions of mine about the divergence problem. Thanks to climategate 2.0 the email is back. It’s number 2990 and it even contains some interesting correspondence between Rob Wilson and Keith Briffa regarding my questions.

I was writing a news article about the divergence problem. The review comments on AR4 had become available and as regular readers of Climate Audit know, McIntyre had as a reviewer of AR4 asked the lead authors to deal with the divergence problem:

Show the Briffa et al reconstruction through to its end; don’t stop in 1960. Then comment and deal with the “divergence problem” if you need to. Don’t cover up the divergence by truncating this graphic. This was done in IPCC TAR; this was misleading. (Reviewer’s comment ID #: 309-18)]

The answer of the IPCC was (Briffa being a lead author of the chapter):

Rejected — though note divergence’ issue will be discussed, still considered inappropriate to show recent section of Briffa et al. series. Lees verder…


Spontane reacties op De staat van het klimaat

Precies een jaar geleden overhandigde ik het eerste exemplaar van De staat van het klimaat aan Diederik Samsom in Den Haag. Hoe is het boek gevaren? Welke rol heeft het gespeeld in het klimaatdebat?

Theo Wolters gaat op die vragen uitgebreid in met een iets te vleiend bericht op Ik wil de gelegenheid ook niet laten passeren om persoonlijk terug te blikken. Ik doe dat in twee delen. Ik heb opvallend veel spontane mailtjes ontvangen van lezers het afgelopen jaar. Nagenoeg alle mailtjes waren lovend over het boek. De mailtjes waren afkomstig van ondernemers, politici, wetenschappers uit andere vakgebieden dan de klimatologie (dikwijls gepensioneerd).

Toen ik nog op de redactie werkte van NWT ontvingen we geregeld ingezonden brieven en die bevatten in het merendeel van de gevallen kritiek op een artikel. Meestal constateerde lezer x dat er een fout stond in artikel y. Het is me niet duidelijk waarom ik zulke reacties niet of nauwelijks ontvangen heb. Hebben alleen die mensen mijn boek gelezen die toch al enigszins sceptisch waren? Het is goed mogelijk. Daarnaast is het uiteraard mogelijk dat lezers die het boek niet goed vonden toch geen gemakkelijke aanknopingspunten vonden om hun kritiek kenbaar te maken.

Ik heb voor dit eerste bericht een selectie gemaakt van de mails die ik heb ontvangen. De reacties zijn geanonimiseerd. In een volgend bericht blik ik dan persoonlijk terug op het afgelopen jaar.

Lees verder…


Waarover zijn we het eens/oneens?

Alles wat Ross McKitrick over het klimaatdebat te zeggen heeft lees ik en dankzij changedetection werd ik geattendeerd op een lezing die hij op 28 september gaf. In de lezing probeert hij aan te geven waarover wetenschappers het eens zijn in het klimaatdebat en waarover oneens.  Lees verder…


Climategate e-mails online

Vanwege een artikel over Hide the decline dat in het najaar in een academisch jaarboek zal verschijnen, herlas ik de laatste tijd weer diverse climategate-e-mails en analyses op Climate Audit. Ik merkte dat veel gebruikte websites waar de e-mails online stonden, zoals, en niet meer in gebruik zijn.

Gelukkig zijn er nog een aantal plekken waar de e-mails wel te vinden zijn. Op zijn de e-mails doorzoekbaar, alleen zijn de nummers van de e-mails niet vermeld. vermeld wel de nummers van de e-mails. Een lezer van Bishop Hill attendeerde ons op waar de genummerde e-mails te vinden zijn (zonder zoekoptie).


De staat van het klimaat nu ook als ebook

Vanaf deze week is De staat van het klimaat ook in de CO2-vriendelijke vorm van een ebook te verkrijgen. Met dank aan mijn nieuwe uitgever Carrera. Voor gesigneerde papieren exemplaren kunt u natuurlijk nog altijd hier terecht.




Donate to support investigative journalism on global warming

My blog list