When non-news becomes news

Today many people are surprised that The Times turned non-news into news by putting it on their frontpage: the fact that a paper by Lennart Bengtsson was rejected by Environmental Research Letters. Rejections of papers happens hundreds of times a day, so why put it on the frontpage? Well, the answer is simple, because it fits into a larger “story”. The larger story of course is that Bengtsson accused the climate science community of McCarthyism.

Bengtsson himself is feeding this larger story by saying in the article:

Lennart Bengtsson, a research fellow at the University of Reading and one of the authors of the study, said he suspected that intolerance of dissenting views on climate science was preventing his paper from being published. “The problem we now have in the climate community is that some scientists are mixing up their scientific role with that of a climate activist,” he added.

Non-news becoming news happens all the time in the media, this is how they work. When they smell there is an “affair”, tiny things suddenly get promoted to the frontpage. This happened after climategate as well. Suddenly it was news that AR4 wrongly claimed that Himalayan glaciers would be gone in 2035. I am convinced that without climategate all these other IPCC “gates” wouldn’t have been picked up by the media.

The Dutch journalist Tomas Vanheste was surprised how good this worked. He discovered a minor error in the WGII AR4 report – about the part of The Netherlands that is lying below the sea level. But after Himalaya gate this was suddenly enough to have a sea level gate. It’s all hyperbole but climate “activists” use this in their favor most of the days when the media is eager to exaggerate their latest findings:

It’s All Over: Melting of Western Antarctic Ice Sheet Unstoppable, NASA Says. Read more at http://indiancountrytodaymedianetwork.com/2014/05/14/its-all-over-melting-western-antarctic-ice-sheet-unstoppable-nasa-says-154868

 

This time IOP, the publisher of ERL replied quickly and complained about the non-news becoming news:

“With current debate around the dangers of providing a false sense of ‘balance’ on a topic as societally important as climate change, we’re quite astonished that The Times has taken the decision to put such a non-story on its front page.

I wish publishers and/or scientists were always so keen to correct decisions of the media, e.g. in case scientific claims are exaggerated.

Anyway, we now know a little more about the rejected paper of Bengtsson and four colleagues because IOP released one of the negative referee reports. This shows that the paper has a lot of similarities with the Lewis/Crok report. The reviewer starts with this:

The manuscript uses a simple energy budget equation (as employed e.g. by Gregory et al 2004, 2008, Otto et al 2013) to test the consistency between three recent “assessments” of radiative forcing and climate sensitivity (not really equilibrium climate sensitivity in the case of observational studies).
The study finds significant differences between the three assessments and also finds that the independent assessments of forcing and climate sensitivity within AR5 are not consistent if one assumes the simple energy balance model to be a perfect description of reality.

In our report we also describe the energy budget method. We actually favor it and claim it currently gives the best indication of the climate sensitivity of the current climate. Nic Lewis now defends this position in the Climate Dialogue that the Dutch institutes PBL, KNMI and myself have set up about this topic.

Lewis and I were criticised for publishing our report at GWPF instead of in a peer reviewed journal. Lewis has published in peer reviewed journals (and even I have one publication) and will do so again so we are not against that. We were and are convinced though that such a long analysis of parts of an IPCC report is not regarded as new science and will therefore be rejected. The referee report of the Bengtsson paper also suggests this:

The overall innovation of the manuscript is very low, as the calculations made to compare the three studies are already available within each of the sources, most directly in Otto et al.

So one may conclude that we see here peer reviewed evidence that our report wasn’t fit for a peer reviewed journal as well.

The referee report contains some awful language that reminds us of the let’s not give fodder to the skeptics remarks in some climategate emails:

Summarising, the simplistic comparison of ranges from AR4, AR5, and Otto et al, combined with the statement they they are inconsistent is less then helpful, actually it is harmful as it opens the door for oversimplified claims of “errors” and worse from the climate sceptics media side.

These kind of motivations should have no place in a reviewer’s report and if I were the reviewer I would have been unhappy to make my report public like IOP now did.

[Update]
Steve McIntyre has some interesting observations about the reviewer’s report as well noting that the main shortcoming/error of the paper seems to be the fact that it compared observations with models where “no consistency was to be expected in the first place”. McIntyre:

Thus, the “error” (according to the publisher) seems to be nothing more than Bengtsson’s expectation that models be consistent with observations. Surely, even in climate science, this expectation cannot be seriously described as an “error”.

 

Share

Groene kwesties over De Twijfelbrigade

Mijn eerste reactie op het boek en vooral de boekpresentatie van De Twijfelbrigade is in verkorte versie overgenomen door de website Groene Kwesties. Met de oprichter van deze site, Marco Ploeger, heb ik onlangs geluncht. We kwamen erachter dat we elkaar al kenden van een interdisciplinair vak bij milieukunde van de UvA.

Ik ben overigens nog niet erg opgeschoten in De Twijfelbrigade. Alle energie en aandacht gaat momenteel naar de actualiteit, de Bengtsson-affaire en Climate Dialogue.

Share

Elsevier (1990): Bengtsson relativeert dreiging van broeikaseffect

[Update: Met dank aan Simon Rozendaal is hier nu ook het volledige interview met Bengtsson destijd in Elsevier]

De beslissing van Lennart Bengtsson om toe te treden tot de Academic council van de GWPF heeft behoorlijk wat aandacht getrokken. Na mijn eigen interview met hem volgden interviews met Hans von Storch, Axel Bojanowski in Der Spiegel en een verhaal in de Basler Zeitung. Wat opvalt is dat Bengtsson telkens benadrukt dat hij altijd “sceptisch” is geweest.

In zijn interview met mij schreef Bengtsson:

I have always been sort of a climate sceptic. I do not consider this in any way as negative but in fact as a natural attitude for a scientist. I have never been overly worried to express my opinion and have not really changed my opinion or attitude to science.

Nu zegt dat op zichzelf weinig. In debatten tussen sceptici en mainstreamers zeggen mainstreamers ook geregeld dat “alle wetenschappers sceptisch zijn” en het zegt dus op zichzelf weinig over hoe mainstream dan wel sceptisch Bengtsson feitelijk is.

Simon Rozendaal van Elsevier stuurde me een e-mail met citaten van Bengtsson waaruit blijkt dat Bengtsson inderdaad al heel vroeg in het klimaatdebat openlijk zeer kritisch was over de dreiging van het broeikaseffect. Uit de e-mail van Rozendaal:

Ik publiceerde op 27 oktober 1990 (!), toen hij al directeur was van het centrum in Hamburg, een interview met hem in Elsevier. De kop: Een koele deken van wolken. Onderkop: Klimaatdeskundige Bengtsson relativeert dreiging van broeikaseffect.

In het interview benadrukt Bengtsson o.a. de onvolledigheid en grofmazigheid van de computermodellen waarop de broeikascommotie is gebaseerd en dat we veel te weinig van wolken begrijpen.

Wat citaten:

‘Er is bij het broeikaseffect een wisselwerking tussen de media, de politiek en de wetenschap. Elke partij vuurt de andere aan. De wetenschap staat onder druk, omdat iedereen een advies van ons wil. Wij mogen echter niet de indruk wekken dat de catastrofe aanstaande is. Het broeikaseffect is een probleem dat nog honderden jaren onder ons zal zijn. De klimaatdeskundigen moeten de moed hebben om te zeggen dat we het nog niet zeker weten. Wat is er verkeerd aan dat luid en duidelijk te zeggen?’

‘Er is geen enkele steun voor de claim dat het broeikaseffect al merkbaar zou zijn. Men zegt dan dat het zuidelijk halfrond al opwarmt. Daar zijn echter maar zo weinig observatieposten dat er over de temperatuur daar hoegenaamd niets zinnigs te zeggen is.’

‘Velen van ons voelen zich uiterst ongemakkelijk met wat er allemaal over het broeikaseffect wordt beweerd. Het is al dertig jaar bekend. Niemand had het er over omdat de temperatuur de afgelopen dertig jaar lichtelijk is gedaald. Pas nadat in de warme zomer van 1988 Jim Hansen van de Nasa het onderwerp weer oppikte, is het op de politieke agenda gekomen. Daar is niets op tegen. Als je een paar honderd jaar vooruit kijkt zou het broeikaseffect best een ernstig probleem kunnen worden. Sommige maatregelen zijn ronduit verstandig: energie besparen en minder afhankelijk worden van olie, dat zijn goede zaken. Maar men mag het broeikaseffect niet oversellen. Er zijn talloze vervuilingsproblemen die urgenter zijn, zoals het probleem van de zwaveldioxide in Oost-Europa.’

Wow! Wat mij het meest frappeert aan de uitspraken is dat ze anno 2014 nog steeds opgaan. Wolken zijn nog steeds onbegrepen, de grofmazigheid van modellen is nog altijd een issue. “Als je een paar honderd jaar vooruit kijkt zou het broeikaseffect best een ernstig probleem kunnen worden.” Ook die opmerking kun je nog steeds prima maken. De citaten laten helaas ook zien hoe bedroevend weinig vooruitgang er is geboekt in het wetenschappelijke klimaatdebat.

Rozendaal voegde er nog dit aan toe:

De wereld is niet zwart of wit (scepticus of alarmist), er zijn op zijn minst vijftig tinten grijs.

 

Share

Twijfels bij De Twijfelbrigade

[Update 30 april]
Mijn keuze voor het citaat van Bengtsson krijgt een opmerkelijk staartje. Zojuist maakt GWPF bekend dat Bengtsson is toegetreden tot de council van de GWPF, waar onder andere ook Lindzen, McKitrick en Tol in zitten. Zie
http://www.thegwpf.org/professor-lennart-bengtsson-joins-gwpf-academic-advisory-council/

Verandert dit de situatie? Behoort Bengtsson nu definitief tot de “twijfelbrigade”?

Ik ben benieuwd of de GWPF dan wel Bengtsson met een uitgebreidere toelichting zullen komen. Ik denk dat velen in de klimaatgemeenschap deze beslissing met gefronste wenkbrauwen zullen aanhoren. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
[einde update]

Jan Paul van Soest presenteerde gistermiddag in De Balie in Amsterdam zijn boek De Twijfelbrigade. Er was een bijeenkomst van ruim twee uur, ingeleid door Maurits Groen (die het boek heeft uitgegeven) en geleid door Pier Vellinga. Er was een debat waar geen leden van de twijfelbrigade voor waren uitgenodigd. In het panel zaten Monique Riphagen van het Rathenau Instituut, Liset Meddens van Fossil Free NL, socioloog Gert Spaargaren van Wageningen Universiteit, organisatie-adviseur Erik van Praag, onderzoeker en blogger Bart Verheggen en journalist Martijn van Calmthout van de Volkskrant. Hans Labohm en ik waren voor zover ik kon nagaan de enige twee aanwezigen namens de ‘twijfelbrigade’.

Het boek kreeg al voor de lancering de nodige aandacht in de media, een uitgebreid interview in Trouw (waarin Labohm en ik beiden genoemd worden) en gisteren een in de Volkskrant (niet online beschikbaar). Maarten Keulemans schreef op persoonlijke titel een Volkskrant-blogartikel dat heel kritisch van toon is en dat als teneur heeft dat Van Soest als duurzame ondernemer belang heeft bij een alarmistische boodschap. Van Soest was overduidelijk woest over dat artikel en noemde het gisteren een “sardonisch stukje”.

Het boek zelf heb ik vooralsnog alleen maar kunnen scannen. Duidelijk is dat Van Soest een serieuze poging heeft ondernomen om klimaatsceptici in kaart te brengen. Hij scheert ze niet over een kam en onderscheidt wel zes, zeven verschillende typen klimaatsceptici. Daarover later meer als ik het boek gelezen heb.

Ik baseer mijn eerste reacties nu vooral op de interviews in Trouw en de Volkskrant, op de bijeenkomst gisteren en op het voorwoord. Het belangrijkste wat opvalt is dat “de klimaatconsensus” zoals die is vastgesteld door “de Klimaatwetenschap” als een in steen gebeitelde waarheid gezien moet worden. Iedereen die daar nog aan twijfelt behoort tot de twijfelbrigade en die is zoals het woord al zegt alleen maar uit op twijfel zaaien en niet op waarheidsvinding of wetenschappelijk inzicht. Uit het voorwoord:

De klimaatsceptici zijn erin geslaagd de wereld op zijn kop te zetten, door klimaatwetenschap en -wetenschappers in het verdomhoekje te plaatsen, in plaats van wetenschappelijke kennis te accepteren als de beste beschrijving en begrip van de realiteit.

Hier gaat het me even om het tweede vetgedrukte deel. De Klimaatwetenschap (met een hoofdletter K) heeft ons de beste beschrijving en begrip van de realiteit gegeven. Dit is de klimaatconsensus. In het boek zal er hopelijk een enigszins genuanceerde versie van die klimaatconsensus worden gegeven. Gisteren beperkten de heren in het panel zich echter tot een karikatuur van die consensus. Namelijk dat het 5 VWO natuurkunde is en dat iedereen het dus zou moeten kunnen snappen. Vier, vijf maal viel ook de term “het absorptiespectrum van CO2″. Waarmee geïmpliceerd werd dat het toch logisch is dat CO2 voor opwarming zorgt. Door dit op te merken suggereerden de panelleden dat de twijfelbrigade dat soort basiskennis in twijfel trekt. Het overgrote merendeel van de klimaatsceptici doet dat echter niet. Lees verder…

Share

Hoe lang gaat de CO2-opname nog door?

Guido van der Werf van de VU heeft mede naar aanleiding van het Lewis/Crok-rapport een uitgebreid blogbericht geschreven dat vooral kijkt naar naar de scenario’s. Ik verwacht de komende jaren veel aandacht voor de scenario’s. Momenteel zitten de emissies boven het zogenaamde RCP8.5 scenario, het hoogste van de vier IPCC-scenario’s. Een relatief lage klimaatgevoeligheid kan nog altijd aanzienlijk wat opwarming geven als de concentratie aan broeikasgassen in de atmosfeer snel toeneemt.

Onderstaand blogbericht is ook geplaatst op de blog van Bart Verheggen.

Gastblog van Guido van der Werf

Samenvatting
Met simpel doortrekken van de ontwikkelingen van de laatste 15 jaar komen we dicht in de buurt van het hoogste IPCC scenario wat CO2-uitstoot betreft, het zogenaamde RCP8.5-scenario.

Onzekerheden in hoeverre het land en oceanen CO2 blijven opnemen zijn belangrijk en vormen een van de grote onzekerheden wat toekomstige klimaatverandering betreft.

Ongeveer een kwart van de forcering van het RCP8.5-scenario zit in niet-CO2 factoren waarin met name methaan een belangrijke rol speelt.

Zelfs als je deze niet-CO2 factoren buiten beschouwing laat kom je met lage waardes van klimaatgevoeligheid rond of boven de 2 graden opwarming in 2100 uit. Het meenemen van deze factoren of hogere klimaatgevoeligheden leveren uiteraard meer opwarming op, en vice versa.

Om toekomstige klimaatverandering te berekenen zijn grofweg vier factoren van belang: klimaatgevoeligheid, de netto klimaatforcering, de benodigde tijd om een nieuw evenwicht te bereiken, en natuurlijke factoren. De klimaatgevoeligheid heeft de laatste weken veel aandacht gekregen, met name vanwege een rapport van Nic Lewis en Marcel Crok waar een lagere klimaatgevoeligheid uit kwam dan de 1.5-4.5 graden opwarming per CO2 verdubbeling van het laatste IPCC rapport.

Dit blogbericht gaat over de klimaatforcering en dan met name over de toekomstige uitstoot en atmosferische concentratie van CO2. Met behulp van acht grafieken laat ik zien wat voor factoren belangrijk zijn en wat de toekomstige CO2-concentratie zou kunnen zijn bij ‘business as usual’, oftewel bij geen mitigatie. Naast CO2 zijn er uiteraard ook andere factoren van belang inclusief emissies van methaan (CH4) en lachgas (N2O) maar die laat ik hier grotendeels buiten beschouwing. Lees verder…

Share

De Ingenieur: effect CO2 kleiner dan gedacht

Technologietijdschrift De Ingenieur vroeg mij de rubriek Punt te schrijven naar aanleiding van het rapport over klimaatgevoeligheid. Het staat in De Ingenieur nr. 3 van 2014 en is nu ook online te lezen:

Effect CO2 kleiner dan gedacht

Expert-review van nieuwste klimaatrapport

Het werkelijke klimaat is aanzienlijk minder gevoelig voor broeikasgassen dan klimaatmodellen suggereren. Toekomstverwachtingen voor de opwarming dienen daarom naar beneden bijgesteld te worden, stelt wetenschapsjournalist en expert reviewer Marcel Crok.

Het goede nieuws is dit: metingen aan ons klimaat over de afgelopen 150 jaar en de bijgewerkte kennis over effecten van broeikasgassen en aerosolen (luchtverontreiniging) suggereren dat het klimaat aanzienlijk minder (ruim veertig procent) gevoelig is voor broeikasgassen dan de klimaatwetenschap al decennia denkt, zo blijkt uit het rapport Een gevoelige kwestie: hoe het IPCC goed nieuws over klimaatverandering verborg.
Het rapport is geschreven door de Britse onafhankelijke klimaatwetenschapper Nic Lewis en ondergetekende. Wij waren beiden expert reviewers van het eind vorig jaar verschenen vijfde rapport van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC). We constateerden dat het IPCC naar alle relevante literatuur verwijst maar het ‘goede nieuws’ niet bracht. Wij laten zien dat bij het een na hoogste emissiescenario van het IPCC twee graden opwarming pas rond 2100 bereikt hoeft te worden, en niet de komende 25 jaar, zoals het IPCC zelf concludeert.

Lees verder op http://www.deingenieur.nl/nl/artikel/32877/index.html

Share

Een gevoelige kwestie: Hoe het IPCC goed nieuws over klimaatverandering verborg

Persbericht

Rapport ‘Een gevoelige kwestie: Hoe het IPCC goed nieuws over klimaatverandering verborg’

De Britse denktank Global Warming Policy Foundation (GWPF) en stichting De Groene Rekenkamer presenteren vandaag, donderdag 6 maart in perscentrum Nieuwspoort het rapport ‘Een gevoelige kwestie: hoe het IPCC goed nieuws over klimaatverandering verborg’. Het rapport is geschreven door de Nederlandse wetenschapsjournalist Marcel Crok en de Britse onafhankelijke klimaatonderzoeker Nicholas Lewis. Beiden waren reviewers van het onlangs verschenen vijfde IPCC-rapport.

Het klimaat blijkt zo’n 40% minder gevoelig voor broeikasgassen dan klimaatonderzoekers en het IPCC al dertig jaar denken, zo laten Lewis en Crok zien in hun rapport ‘Een gevoelige kwestie: hoe het IPCC goed nieuws over klimaatverandering verborg’. Het vijfde IPCC-rapport, dat in januari werd gepresenteerd, bevat ook alle ingrediënten om die opbeurende conclusie te kunnen trekken. Toch trok het IPCC die niet.

In hun rapport gaf het IPCC onverwachts geen ‘beste schatting’ voor klimaatgevoeligheid, maar alleen een range van 1,5 tot 4,5 graden Celsius. Beleidsmakers zouden daaruit ten onrechte kunnen concluderen dat het midden van die range (drie graden) nog altijd het meest waarschijnlijk is. Lewis en Crok stellen op basis van observaties dat deze range aanzienlijk lager is, namelijk 1,25 tot 3,0 graden Celsius met een beste schatting van 1,75 graden.

De modellen zijn aanzienlijk gevoeliger dan het werkelijke klimaat aangeeft. De auteurs concluderen dan ook dat de IPCC-modellen de opwarming van de aarde in het jaar 2100 flink overschatten. Lewis: “Wij schatten dat bij het een na hoogste emissiescenario van het IPCC de opwarming eind van deze eeuw nog altijd beperkt blijft tot het internationale doel van twee graden.”

Het rapport verschijnt in een lange en een korte versie in het Engels en is vanaf vandaag te downloaden via de website van de GWPF:  http://www.thegwpf.org/category/gwpf-reports/ en van De Groene Rekenkamer:

A Sensitive Matter — How the IPCC Buried Evidence Showing Good News About Global Warming.pdf

Oversensitive — How The IPCC Hid The Good News On Global Warming.pdf

De lange versie van het rapport is in het Nederlands vertaald door Marcel Crok en is hier te downloaden:

Een gevoelige kwestie.pdf

Share

KNMI: mild winter caused by deep depressions

Return time in years of the lowest air pressure. The low pressure near Scotland occurs less than once every 100 years.

KNMI today posted a news article in Dutch about the so far very mild and wet winter in The Netherlands and the UK. It’s good to see that they don’t blame global warming for it. Here is a translation of their article:

Mild winter due to deep depressions
The exceptional unstable, very mild and wet weather, which has been persistent throughout the entire winter, is caused by a doggedly persistent pattern in air pressure. Time and again deep depressions travel over the Atlantic Ocean to the British Isles. Remarkable is the very low pressure in the core of depressions over the ocean northwest of Scotland. Based on a statistical analysis by KNMI  the low average daily pressure as observed this winter in this area occurs less than once every one hundred years.
The depressions lead to lots of rain and wind in western and southern Europe. In particular Ireland and England suffer from flooding. Large parts of England have never experienced such a wet January. In addition, coastal areas suffer from high waves.
In our country the mild southwesterlies also reign. There are areas in the southwest where the first frost of the winter still has to occur. Snow has only been observed in the far northeast. This winter is on track to become the mildest in three centuries thanks to the persistent mild weather.
KNMI expects that the rather mild and unstable weather with sometimes lots of rain and wind to continue to persist the coming ten days.

In a news article of the Dutch press agency ANP a spokesman of KNMI says: “We don’t know the exact cause. It has to do with natural variability.”

 

Share

Nic Lewis’ submission to the AR5 inquiry

All the written submissions to the UK Energy and Climate Change Committee are now online. Many interesting things to read. Lots of critical submissions. Judith Curry calls Nic Lewis’ contribution a “tour de force” which it really is. Some readers here might know that Nic and I have been working for the past few months on a report for the Global Warming Policy Foundation about how AR5 dealt with climate sensitivity. His submission is a nice introduction/summary of our report which hopefully will be published in January. Below is Nic’s submission. I strongly encourage readers to read it in full.

 

Written evidence submitted by Nicholas Lewis

Credentials and statement of interests

I am an independent, self-funded climate science researcher. In recent years I have specialised in the key area of climate sensitivity. My work has been published in the peer reviewed literature and is cited and discussed in the IPCC’s Fifth Assessment Report (AR5). I was an expert reviewer of AR5.

Introduction and summary

  1. The terms of reference for this inquiry ask various questions. I address the following questions; my related conclusions are italicised.
  • How robust are the conclusions in the AR5 Physical Science Basis report (AR5-WG1)?
    In the central area of climate sensitivity, they are misleading. The substantial divergence between sensitivity estimates from, on the one hand, satisfactory studies based on instrumental observations over an extended period and, on the other hand, from flawed studies and from computer models was not brought out.
  • Does the AR5 address the reliability of climate models?
    Not adequately. Shorter-term warming projections by climate models have been scaled down by 40% in AR5, recognising that they are unrealistically high. But, inconsistently, no reduction has been made in longer term projections.
  • Do the AR5 Physical Science Basis report’s conclusions strengthen or weaken the economic case for action to prevent dangerous climate change?
    Although the conclusions fail to say so, the evidence in AR5-WG1 weakens the case since it indicates the climate system is less sensitive to greenhouse gases than previously thought. Lees verder…
Share

Spreekt Mansveld zichzelf graag tegen?

NU.nl publiceert vandaag een lang interview met Wilma Mansveld, die dinsdag zal afreizen naar Warschau voor de jaarlijkse klimaattop. Mansveld is vol goede wil om er iets van te maken in Warschau maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat ze de zaken nog niet helemaal helder op een rijtje hebben. Het kan natuurlijk aan de uitwerking van de journalist liggen (nooit uitgesloten) maar meerdere keren in het gesprek lijkt Mansveld zichzelf tegen te spreken.

Zo vraagt de journalist of wat haar betreft de afspraken juridisch bindend gemaakt moeten worden. Mansveld zegt dan:

“Juridisch bindend is ingewikkeld. We moeten eerst met zijn allen een inbreng leveren en afspreken hoe we dat waarderen. Daarna moet gekeken worden of we de ambities kunnen ophogen en in hoeverre we dat juridisch bindend moeten maken.”
“Amerikanen schieten in de stress als er juridisch dingen worden vastgelegd. Dat schrikt af.”

De journalist vraagt dan of de top dan niet erg vrijblijvend wordt waarop Mansveld antwoord:

“Nee, aan het einde moeten we wel zorgen dat iedereen de afspraken nakomt.”

Hoe dan?
“Door de doelstellingen wel zo veel mogelijk juridisch bindend te maken of in politieke besluiten vast te leggen.”

Huh? Dus eerst is juridisch bindend maken ingewikkeld en Amerika schiet er van in de stress. Twee tellen later moet vrijblijvendheid voorkomen worden door “doelstellingen zoveel mogelijk juridisch bindend” te maken. Lees verder…

Share

Agenda

Loading...

Donate to support investigative journalism on global warming

My blog list