Door Marcel Crok, op 17 mei 2013 
The new Cook et al. survey of the scientific literature is attracting worldwide media attention and even the American president tweeted (“Ninety-seven percent of scientists agree: #climate change is real, man-made and dangerous.”) about it. Yesterday my own first reaction on twitter was: “All this talking about consensus http://iopscience.iop.org/1748-9326/8/2/024024/pdf/1748-9326_8_2_024024.pdf … doesn’t improve our understanding of climate even a tiny bit” And I added that “it shows again how meaningless this kind of consensus analysis is”.
Now I still support the label “meaningless” but today I will add “misleading” to the list.
So what’s all the fuzz about? Cook et al. selected around 12,000 scientific abstracts that contained the words “global warming” or “global climate change” published in the period 1991-2011. With a large group of volunteers they then rated the papers using 7 categories. Around 8000 of the abstracts (2/3) take no clear position on Anthropogenic Global Warming (AGW). Of the remaining ~4000 abstracts more than 97% “endorse AGW” according to the paper. Only a tiny amount (78 papers) “reject AGW”. Hence they claim again that there is a consensus, that the debate is over and also that there is a gap between scientists and the public (see graph above). A much larger percentage of the scientists “endorses AGW” than the public at large.
Misleading
Now here comes the misleading part. If an abstract/paper “endorses AGW”, what would this mean for most people? Let’s look again at the tweet of Obama: “#climate change is real, man-made and dangerous”. If this is what it means for the president of the US, it probably means the same for many citizens who heard the news in the media. However, can this be sustantiated by the survey results? In no way.
To the credit of the researchers they made all their results available in a searchable database. Their rating system is online as well. There are 7 levels of endorsement, going from quantified endorsement of AGW all the way down to a quantified rejection of AGW. Seems fair enough. But here is the issue. Only the first category can be regarded as a real or strong endorsement of AGW. Here is the description of category 1:
1. Explicit Endorsement of AGW with quantification
1.1 Mention that human activity is a dominant influence or has caused most of recent climate change (>50%).
1.2 Endorsing the IPCC without explicitly quantifying doesnt count as explicit endorsement – that would be implicit.
Now specifically look at 1.1. This comes close to the iconic statement from the IPCC AR4 report which said that “Most of the observed increase in global average temperatures since the mid-20th century is very likely due to the observed increase in anthropogenic greenhouse gas concentrations.” Now if 97% of the abstracts would repeat in slightly varying terms this major conclusion, than at least the conclusion of the survey would be more or less fair. However the survey doesn’t come even close.
Brandon Shollenberger, who is guest blogger at The Blackboard, was the first who reported that actually only 65 papers have been rated “category 1″. Yes that’s right, only 65 abstracts clearly “mention that human activity is a dominant influence or has caused most of recent climate change (>50%)”. 65 on a total of 12,000 is 0.5%. So a completely fair conclusion from their survey is that only 1 in 200 abstracts explicitly mentioned that humans are dominating climate. If you ignore the 8000 papers that were labelled category 4 (neutral, meaning having no position on AGW) the 65 would be 1.6%. The paper reported that only 78 papers (1.9% if you ignore the 8000 neutral abstracts) rejected AGW. (to be fair, as you can see in the table below only 10 papers fall in category 7 and therefore (7.1) “explicitly reject or minimise anthropogenic warming with a specific figure”.)
Now where is the 97% endorsement of AGW coming from? What the authors did is to add up the numbers of category 1 to 3 and of the category 5 to 7 which I show below*:
Category 1: 65
Category 2: 934
Category 3: 2933
Category 4: 8261
Category 5: 53
Category 6: 15
Category 7: 10
Total: 12271
As you can see the 78 “rejection of AGW” abstracts are the added number of category 5-7. Category 1-3 together adds up to 3932 papers. This 3932 divided by 4010 (the total of category 1-3 + 5-7) gives their impressive 97% (with the above numbers it is even 98%, see * for more explanation about how these numbers were found). However of these 3932 abstracts 2933 (75%) fall in category 3. Now how strong is the endorsement of AGW in this category? Here is the description:
3. Implicit Endorsement of AGW
3.1 Mitigation papers that examine GHG emission reduction or carbon sequestration, linking it to climate change
3.2 Climate modelling papers that talks about emission scenarios and subsequent warming or other climate impacts from increased CO2 in the abstract implicitly endorse that GHGs cause warming
3.3 Paleoclimate papers that link CO2 to climate change
3.4 Papers about climate policy (specifically mitigation of GHG emissions) unless they restrict their focus to non-GHG issues like CFC emissions in which case neutral
3.5 Modelling of increased CO2 effect on regional temperature – not explicitly saying global warming but implying warming from CO2
3.6 Endorsement of IPCC findings is usually an implicit endorsement. (updated this so it is more than just reference to IPCC but actual endorsement of IPCC)
I like 3.2: “endorse that GHG’s cause warming”. I also strongly agree with this part of 3.5: “implying warming from CO2″. The meaningless result of their whole exercise is that 75% of the abstracts that say something about AGW at all “link CO2 to climate change” or “imply warming from CO2″.
The misleading part is that they didn’t specify this result in their paper. Nowhere in their paper or in the supplementary material they even mentioned the total numbers in the different categories like I did in the simple table above. They only showed the total of category 1-3 in their figure 1(a):
Even the other >24% of AGW endorsement (based on the 4010) in category 2 is pretty meaningless:
2. Explicit Endorsement of AGW without quantification
2.1 Mention of anthropogenic global warming or anthropogenic climate change as a given fact.
2.2 Mention of increased CO2 leading to higher temperatures without including anthropogenic or reference to human influence/activity relegates to implicit endorsement.
In a comment under his post Shollenberger nicely explains who the different categories skew the result towards “endorsement of AGW”:
To give an example, if we say, “Humans are responsible for 40% of global warming,” that puts us in the bottom category. Change the number to 60%, and suddenly we’re in the top category. But what if we don’t give a number at all? If we just say “Humans cause some global warming,” we could be supporting a value 20% or 90%. Despite being able to support either position, we’d land in the top categories. That means the results will automatically be skewed toward the top.
Self confirming
Now for anyone who reads climate papers frequently this is totally obvious. Climate scientists have to frame their research in the abstract and there wouldn’t be so much climate papers if there was no concern for CO2.
So the whole result of this survey is completely self confirming. Because there is a concern for CO2 there is a lot of funding of climate science. This then generates a lot of climate science papers (they surveyed 12,000 but mention there are many more). In the abstracts scientists refer to the concern about CO2. The abstract then falls into category 2 or 3 and therefore almost all the papers “endorse AGW”.
* This is how you can replicate the numbers. Go to http://www.skepticalscience.com/tcp.php?t=search and type just a single letter in the search term box (I used “a”). This generates the total of 12,271 abstracts. Then select the whole period 1991-2011 and just search the 7 different categories. This generates the table from the blog post above.
Door Marcel Crok, op 23 april 2013 
I enjoyed watching Thin Ice, a documentary about climate science, that is freely available on the web for only a few days. The film is announced with the following introduction (bold mine):
In recent years climate science has come under increasing attack, so geologist Simon Lamb took his camera to find out what is really going on from his climate science colleagues.
This is misleading. At no point in his film Lamb tries to find out why climate science is under attack. He does mention climategate shortly (he interviewed Phil Jones before climategate) only to mention that he was cleared by four independent investigations. Not a single critic or skeptic is interviewed. A non informed observer would get away with the impression that there are no controversies in climate science at all. A better description would be:
Simon Lamb visits dozens of climate scientists to find out they are nice people and doing interesting work at extraordinary places. All these scientists are convinced that mankind is changing the planet and that we should do something about it.
Some well-known scientists are interviewed, like Myles Allen, Ray Pierrehumbert and Wally Broecker. Also lots of lesser-known scientists and technicians doing field work in the Arctic, at Antarctica or at sea. Have a look.
Door Marcel Crok, op 13 maart 2013 Diverse blogs melden dat Mr FOIA, de hacker, die de climategate-e-mails in 2009 verspreidde, het wachtwoord heeft vrijgegeven naar het resterende deel van de e-mails waarover hij beschikte. Dat bestand met maar liefst 220.000 e-mails was ten tijde van climategate 2.0 (eind 2011) al online gezet, maar beschermd met een wachtwoord. Tom Nelson berichtte als eerste dat hij een e-mail van Mr FOIA had ontvangen. Ook Anthony Watts en ik neem aan Steve McIntyre hebben het wachtwoord ontvangen. De hacker vraagt de ontvangers van zijn e-mail om het wachtwoord niet online te zetten. Tot nu toe is dat ook niet gebeurd.
De brief zelf is interessant. FOIA geeft aan op eigen houtje te hebben gehandeld en geen Brit of Amerikaan te zijn. Ongetwijfeld zullen de Steven Moshers van deze wereld de stijl grondig bestuderen in de hoop de identiteit van de man te achterhalen. Geen complot, geen Big Oil.
That’s right; no conspiracy, no paid hackers, no Big Oil. The Republicans didn’t plot this. USA politics is alien to me, neither am I from the UK. There is life outside the Anglo-American sphere.
Gewoon iemand die zich zorgen maakte over de staat van het klimaatonderzoek en de impact ervan op de wereldpolitiek:
If someone is still wondering why anyone would take these risks, or sees only a breach of privacy here, a few words…
The first glimpses I got behind the scenes did little to garner my trust in the state of climate science — on the contrary. I found myself in front of a choice that just might have a global impact.
Briefly put, when I had to balance the interests of my own safety, privacy\career of a few scientists, and the well-being of billions of people living in the coming several decades, the first two weren’t the decisive concern.
It was me or nobody, now or never. Combination of several rather improbable prerequisites just wouldn’t occur again for anyone else in the foreseeable future. The circus was about to arrive in Copenhagen. Later on it could be too late.
Lees de hele brief hier.
Door Marcel Crok, op 22 februari 2013 
Recently Jos Hagelaars published a very extensive blog post (on the blog of Bart Verheggen) about a widely discussed paper of Klotzbach et al 2009. The title of the blog post – Klotzbach revisited – is in English, however, the post itself was written in Dutch. As a fellow Dutchman I understand that writing in Dutch is easier than writing in English. However, in this case, the blog post is focussed so much on one single paper, that Jos Hagelaars, in my opinion, should have chosen for an English version, in order to give the authors of the Klotzbach papers the chance to give a reaction. I translated the article with google translator and did some minor editing. I then shared the article with a few of the coauthors. John Christy looked at some of the issues raised by Hagelaars and wrote the following reaction which I publish here as a guest blog.
Guest blog by John Christy
In a blog post entitled “Klotzbach Revisited” Jos Hagelaars updated the results of Klotzbach et al. 2009, 2010, suggesting that the main point of Klotzbach was no longer substantiated. Klotzbach et al.’s main point was that a direct comparison of the relationship of the magnitude of surface temperature trends vs. temperature trends of the troposphere revealed an inconsistency with model projections of the same quantities. Klotzbach et al. offered suggestions for this result which included the notion that near-surface air temperatures are easily affected by factors unrelated to greenhouse gas increases, which then implies they may be poor proxies for detecting the magnitude of the greenhouse effect which has its main impact in the deep atmosphere.
It appears Hagelaars’ key point is that when the data from Klotzbach et al. are extended beyond 2008 to include data through 2012, the discrepancies, i.e. the observed difference between surface and tropospheric trends relative to what models project, are reduced somewhat.
Lees verder…
Door Marcel Crok, op 18 januari 2013 Patrick Michaels, wiens blog World Climate Report al een tijdje stil ligt, meldt zich weer in de publieke arena met een behoorlijk scherpe column in de Washington Times. Er zit geen woord Chinees tussen. Eerst beargumenteert Michaels dat zelfs als de opwarming dit jaar weer hervat (in het tempo van de periode 1977-1998) er in de periode 1996-2020 geen sprake zal zijn van statistisch significante opwarming. De kans op 25 jaar geen significante opwarming is wat hem betreft dus aanzienlijk:
In other words, it’s a pretty good bet that we are going to go nearly a quarter of a century without warming.
Daarna noemt Michaels een hele reeks recente studies die met relatief lage schattingen komen voor de klimaatgevoeligheid, de mate van opwarming bij een verdubbeling van de CO2-concentratie:
Formally, the “climate sensitivity” is the total amount of warming projected for a doubling in atmospheric carbon dioxide. In their last climate compendium, published in 2007, the United Nations Intergovernmental Panel on Climate Change gave a “likely” range for the sensitivity of “2 C to 4.5 C with a best estimate of about 3.0 C.” Since then, it appears that a new “consensus” is lowering the forecast. The reason I’m betting that the sensitivity of temperature to dreaded carbon dioxide has been overestimated is the number of recent publications saying just that. Here’s a partial list:
Richard Lindzen gives a range of 0.6 to 1.0 C (Asia-Pacific Journal of Atmospheric Sciences, 2011); Andreas Schmittner, 1.4 to 2.8 C (Science, 2011); James Annan, using two techniques, 1.2 to 3.6 C and 1.3 to 4.2 C (Climatic Change, 2011); J.H. van Hateren, 1.5 to 2.5 C (Climate Dynamics, 2012); Michael Ring, 1.5 to 2.0 C (Atmospheric and Climate Sciences, 2012); and Julia Hargreaves, including cooling from dust, 0.2 to 4.0 C and 0.8 to 3.6 C (Geophysical Research Letters, 2012). Each of these has lower and higher limits below those of the Intergovernmental Panel on Climate Change.
Ongetwijfeld zal de reactie hierop zijn dat Michaels aan cherry picking doet en dat er ook studies zijn verschenen die hoger uitkomen of die goed in lijn zijn met de IPCC-range van 2 tot 4,5 graden, zoals de recente PalaeoSens paper waaraan diverse Nederlandse onderzoekers hebben meegewerkt. Fair enough. Maar feit blijft dat er relatief veel studies verschijnen met lage schattingen voor klimaatgevoeligheid. Recht doen aan alle literatuur betekent op zijn minst dat de ondergrens voor klimaatgevoeligheid (nu 2 graden) op zijn minst naar beneden moet, naar bijvoorbeeld 0,5 of 1 graad.
Michaels zet zijn geld in ieder geval in op een lage klimaatgevoeligheid:
From the Industrial Revolution to 1950, atmospheric carbon-dioxide concentrations rose by about 15 percent. Today, the increase is up to 41 percent, making long periods without warming either 1) increasingly unlikely, or 2) the natural result of simply overestimating how “sensitive” surface temperature is to carbon dioxide. My money is on the latter.
Door Marcel Crok, op 17 januari 2013 
Hilarische strip vandaag in Trouw naar aanleiding van de klimaatsessie bij Kamp. Ik moet zeggen dat de cartoonist beter weet wat hoor en wederhoor inhoudt dan de redacteur die gisteren het stuk schreef.
Door Marcel Crok, op 16 januari 2013 Trouw komt vandaag met maar liefst twee stukken (een zelfs op de voorpagina! en een op pag 12/13) over de klimaatsessie die Economische Zaken vorige week organiseerde voor minister Kamp. De stukken putten met name uit de notitie die PBL/KNMI schreef ter voorbereiding op de sessie. Die stukken plus de presentaties van Bart Strengers en Wilco Hazeleger staan nu ook online.
Mijn naam is weliswaar genoemd in Trouw maar uit mijn stuk is niet of nauwelijks geciteerd. Trouw zet stukken tegenwoordig niet meer gratis online en ik zal daarom de stukken zeker vandaag nog niet integraal online zetten. Het stuk op de voorpagina begint als volgt:
Kamp wil feiten over het klimaat
Nieuwe minister hoopt zin en onzin te scheiden zodat hij weet waarop hij beleid moet baseren
Minister Henk Kamp (economische zaken) wil af van de controverse tussen klimaatsceptici en wetenschappers over de opwarming van de aarde. In een vertrouwelijke sessie met deskundigen heeft hij getracht de zin en de onzin in het klimaatdebat te scheiden, als basis voor nieuw beleid.
Kamp is sinds kort verantwoordelijk voor het klimaatbeleid. Wetenschappers zijn het over het algemeen eens over de ernst van de opwarming van de aarde, maar in het maatschappelijk debat worden de uitkomsten van onderzoek betwist. Kamp wil weten welke argumenten in de discussie op feiten zijn gebaseerd, en welke op fictie. Hij vroeg vertegenwoordigers van het KNMI en het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) om presentaties te houden. Ook klimaatjournalist Marcel Crok, die vraagtekens zet bij de rol van CO2 bij de opwarming van de aarde, mocht zijn visie geven. Alle deelnemers hebben geheimhouding moeten beloven over het gesprek, maar publiceerden wel de door hen geleverde stukken.
De rest van het stuk op de voorpagina put uitsluitend uit de Notitie van het PBL/KNMI. In het tweede langere stuk wordt wel heel summier iets over sceptische argumenten gezegd. Bijvoorbeeld: Lees verder…
Door Marcel Crok, op 11 januari 2013 
Afgelopen woensdag organiseerde het ministerie van EZ een besloten sessie over het klimaatprobleem. Doel van de bijeenkomst was minister Henk Kamp bij te praten over de stand van de klimaatwetenschap en het klimaatdebat. Er waren twee afgevaardigden van het PBL, een van het KNMI en ikzelf. Voor de bijeenkomst gold de zogenaamde Chatham House rule, wat betekent dat ik niets kan melden over wat er ter plekke besproken is. Wel hebben zowel PBL/KNMI als ikzelf van tevoren informatie aangeleverd die wel openbaar is. Hieronder volgt mijn ingebrachte stuk integraal (of hier als pdf). De slides van mijn presentatie zijn hier te downloaden. KNMI/PBL is van plan hun stuk ook online te zetten op www.klimaatportaal.nl. Zodra dat gebeurt zal ik op hun stuk een reactie geven. [Update: hun stukken, zonder expliciete verwijzing naar de EZ-sessie, staan nu online: http://www.pbl.nl/nieuws/nieuwsberichten/2013/klimaatverandering-de-feiten-en-het-debat]
Informatie voor sessie Klimaatprobleem met minister Kamp
Woensdag 9 januari 2013, Ministerie van EZ
Overeenstemming
Over een aantal zaken bestaat overeenstemming. De CO2-concentratie stijgt door toedoen van de mens en zal blijven stijgen in de 21e eeuw. De CO2-concentratie is in honderdduizenden jaren niet zo hoog geweest. Verder terug in het verleden is de CO2-concentratie wel vele malen hoger geweest dan nu.
CO2 is een broeikasgas en heeft als zodanig de potentie om de aarde op te warmen. Het is nu warmer dan anderhalve eeuw geleden. Een deel van de opwarming is dus waarschijnlijk het gevolg van de toegenomen concentratie aan broeikasgassen in de atmosfeer. Mainstream en sceptische onderzoekers gaan ervan uit dat een verdubbeling van de CO2-concentratie sec (we zitten nu op een 40% toename sinds de start van de industriële revolutie) een theoretische opwarming zal geven van ongeveer 1 graad Celsius. Tot zover is er geen onenigheid. Het punt is alleen dat alle hierboven beschreven punten op zichzelf nog geen reden zijn voor grote zorg. Lees verder…
Door Marcel Crok, op 19 december 2012 
In mijn boek De staat van het klimaat schreef ik dat research sinds het vierde IPCC-rapport erop wees dat het afkoelende effect van aerosolen (aanzienlijk) kleiner is dan tot nu toe gedacht. Op pagina 118 staat:
Terwijl het opwarmende effect van roet dus op het lijstje opwarmende factoren moet, lijkt het afkoelende effect van aerosolen almaar kleiner te worden. Dat wil zeggen, kleiner dan de balken in afbeelding 8 suggereren. In 2009 publiceerde de Noor Gunnar Myhre een artikel in Science, waarin hij de koeling door het directe aerosoleffect naar beneden bijstelde.
Het indirecte aerosoleffect lijkt ondertussen helemaal op de helling te staan. De Amerikaanse klimaatonderzoeker Graeme Stephens van Colorado State University is nauw betrokken bij twee belangrijke satellietmissies van NASA: CloudSat en Calipso. Deze twee satellieten vliegen vlak achter elkaar aan en geven een ongekend scherp driedimensionaal beeld van wolken en aerosolen. Uit de metingen blijkt volgens Stephens dat het indirecte aerosoleffect vrijwel nul is.
Vooral de zeer lage schatting voor het indirecte aerosol effect (het effect van aerosolen op wolken) van Stephens baarde opzien. Stephens vertelde mij dat tijdens een interview dat ik met hem had in de zomer van 2009 in Fort Collins. Hij vertelde het bovendien in een Gewex-lezing in 2009, zie deze blog van Pielke. De onderzoekers van PBL en KNMI die mijn boek doorlichtten vroegen zelfs bij Stephens na of hij dat inderdaad gezegd had. Lees verder…
Door Marcel Crok, op 13 november 2012 
Actieve deelnemers aan het klimaatdebat verzuchten geregeld dat er zo weinig ontwikkeling in zit. Vaak lijkt het debat een loopgravenoorlog waarbij de twee kampen elkaar vanuit hun loopgraven bestoken, zonder ook maar een millimeter te bewegen.
Hoewel ik dit beeld herken ervaar ik het toch anders. Ten eerste is het logisch dat argumenten in het debat niet snel wijzigen. Klimaatverandering is een langzaam en complex proces. Het is mede daarom vrij eenvoudig om je eigen standpunt overeind te houden. Dat zie je aan beide kanten van het spectrum. Mainstreamers geven de CO2-hypothese niet op nu er 15 jaar stagnatie is. Er zijn altijd genoeg uitvluchten te bedenken zoals de opwarming van de diepe oceanen die onverminderd door zou gaan. Aan de andere kant van het spectrum is er weinig bewijs voor bijvoorbeeld de kosmische stralingshypothese van Svensmark. Maar de Deen geeft ook nog niet op, al heeft hij nog een lange weg te gaan voordat hij zelfs zijn mede-sceptici aan zijn zijde zal vinden. Mainstreamers verwijten Svensmark koppigheid, want zijn argumenten zouden al lang ‘verworpen zijn’. Sceptici verwijten mainstreamers ook koppigheid, want ze negeren al die signalen die bijvoorbeeld duiden po een veel lagere klimaatgevoeligheid dan de door het IPCC gepredikte drie graden.
Ten tweede zijn er in de loop der jaren toch grote veranderingen geweest. De film van Al Gore gaf de alarmistische visie een enorme boost. Het vierde IPCC-rapport werd algemeen beschouwd als het definitieve bewijs voor een grote invloed van CO2. Aan sceptische zijde is de ontmanteling van de hockeystick enorm invloedrijk geweest. De opkomst van blogs is voor sceptici waarschijnlijk nog belangrijker geweest dan voor de mainstream die in de wetenschap immers de touwtjes al stevig in handen hebben. Climategate en de IPCC-fouten waren een zware slag voor de mainstream en door het falen van de conferentie in Kopenhagen raakte het onderwerp van de internationale agenda.
Iedereen die actief is in het debat probeert zijn eigen stem te vinden. Mijn insteek is (geweest) dat de wetenschap er nog lang niet uit is en dat het belangrijk is dat de wetenschap dat erkent. Dat critici gehoord worden en meegenomen worden in assessments zoals die van het IPCC.
Door climategate en de IPCC-fouten wordt die opvatting nu breder gedeeld getuige ook de motie van Helma Nepperus die eind 2010 gesteund werd door bijna alle politieke partijen. Als gevolg van die motie lanceren het PBL, het KNMI en ikzelf deze week een internationaal discussieplatform.
Het idee voor dit platform ontstond al vlak na climategate, toen ingenieur Theo Wolters de oprichters van climategate.nl een mailtje stuurde waarin hij opriep voor bruggen bouwen in plaats van de polarisatie versterken. Theo en ik hebben sindsdien samen aan het idee gewerkt. In 2011 hadden we de financiering bijna rond maar helaas ketste dat af. Nu is het platform een van de antwoorden van het ministerie van Infrastructuur en Milieu op de motie van Helma Nepperus.
Twee jaar geleden verscheen mijn boek De staat van het Klimaat. Wie mij toen gezegd had dat ik twee jaar later in opdracht van het ministerie het vijfde IPCC-rapport zou mogen reviewen en tevens samen met KNMI en PBL een internationaal discussieplatform zou opzetten, had ik uitgelachen. Maar blijkbaar kunnen zaken toch sneller veranderen dan de participanten aan dit debat zelf soms denken.
Hieronder het integrale nieuwsbericht van het PBL over de lancering van Climate Dialogue.
Lees verder…
|
|
|
Recente reacties